بنزین در صدر آب برها؟

به گزارش وبلاگ ساعت زنانه، گمان اینکه فقط تولید محصولات کشاورزی، آب بر هستند، تصور اشتباهی است. بررسی ها نشان می دهد تولیدات پالایشگاهی محصولاتی کاملاً آب بر هستند و در بین این محصولات بنزین در صدر لیست قرار گرفته است.

بنزین در صدر آب برها؟

به گزارش هم میهن به نقل از مجله زیست شناسی سوخت و انرژی السویر، افزایش نگرانی در مورد عرضه جهانی آب، اندازه گیری اندازه مصرف آب را به عنوان یک معیار سنجش توانایی پایدار برای ارزیابی تولید انرژی، از جمله تولید سوخت های حمل و نقل (بنزین، دیزل، سوخت جت) در پالایشگاه های نفت ضروری می کند.

در این مقاله، مصرف آب پالایشگاهی برای سوخت های نفتی با در نظر گرفتن سه ساختار پالایشگاهی معمول (کراکینگ، کک سازی سبک و کک سازی سنگین) که کیفیت های مختلف نفت خام را پردازش می کنند (مانند شرایط مؤسسه نفت آمریکا (API) و اندازه گوگرد موجود) تخمین زده شده است.

این نتایج نشان داد که مصرف آب پالایشگاهی به ترتیب 34/0، 44/0 و 47/0 بشکه آب/ بشکه نفت خام (bbl) برای ساختار کراکینگ، کک سازی سبک و کک سازی سنگین بوده است. مصرف آب برای یک محصول پالایشگاهی خاص با استفاده از رویکرد تخصیص انرژی در این سطح واحد فرآیند برآورد شد.

نتایج نشان داد که تولید بنزین، به دلیل پردازش انرژی بر (و در نتیجه مصرف بالای آب) اجزای بنزین (که عمدتاً از واحد های الکیلاسیون، ریفرمر و کراکینگ کاتالیزوری سیال تامین می شود)، با 6/0- 71/0 گالن آب/ گالن بنزین (6/0- 71/0 لیتر آب/ لیتر بنزین)، بیشترین اندازه آب را مصرف می کند.

در مقابل، تولید سوخت جت، برای هر سه ساختار پالایشگاهی، کمترین اندازه آب، یعنی 09/0 گالن آب در هر گالن سوخت جت را مصرف می کند؛ زیرا مستقیماً از واحد تقطیر نفت خام با حداقل عملیات پس از تصفیه تهیه می شود.

مصرف گازوئیل به ترتیب با 2/0، 3/0 و 4/0 گالن آب/ گالن دیزل برای پیکربندی های کراکینگ، کک سازی سبک و کک سازی سنگین، بیشترین حساسیت را برای ساختار پالایشگاهی دارد. این مسئله عمدتاً به این دلیل است که با افزایش پیچیدگی پیکربندی برای پردازش نفت خام سنگین تر و اسیدی تر، بار قابل توجهی از تولید هیدروژن از واحد اصلاح بخار متان به تولید سوخت دیزل (از جمله حذف گوگرد دیزل) اختصاص می یابد. روند مصرف آب مرتبط با این محصولات پالایشگاهی با مصرف انرژی برای تولید آن ها مطابقت دارد.

15 درصد آب جهان برای تولید انرژی مصرف شد

دو عنصر اساسی جامعه مدرن، انرژی و آب، به طور جدایی ناپذیری به هم مرتبط هستند. تولید انرژی به اندازه قابل توجهی آب نیاز دارد و به نوبه خود استخراج، تصفیه، توزیع و استفاده از آب همراه با تصفیه پساب، اندازه زیادی انرژی مصرف می کند. به عنوان مثال، Water for Energy گزارش داد که در سال 2010 حدود 15 درصد از کل برداشت آب در جهان یا 583 میلیارد مترمکعب (bcm) برای تولید انرژی استفاده شده است.

از این اندازه، حدود 3/11 درصد یا 66 میلیارد مترمکعب آب مصرف شده بود (خالص حجم برداشت شده و اندازهی که به منبع خود بازگشته است). در سطح جهانی، پیش بینی می شود که مصرف آب مرتبط با انرژی از سال 2010 تا 2035 به اندازه درصد افزایش پیدا کند. این امر باعث بدتر شدن بیشتر تعادل بین عرضه و تقاضای آب شیرین خواهد شد که با رشد مالی، رشد جمعیت، شهرنشینی و بهبود استاندارد های زندگی همراه با سایر عوامل، تحت تأثیر قرار خواهد گرفت.

کمبود آب به عنوان یک خطر بزرگ جهانی از نظر تأثیر و احتمال وقوع در دهه آینده تلقی می شود. در ایالات متحده، براساس گزارش دولت انتظار می رفت که کمبود آب شیرین در آینده ادامه یابد. از نظر منطقه ای، کمبود آب در هر استان در شرایط عادی طی 10 سال آینده انتظار می رود. علاوه براین، عدم تعادل منطقه ای بین عرضه و تقاضای آب، توسعه گاز و نفت غیرمتعارف و همچنین رشد اختصاصی محصولات سوخت زیستی، مسئله تامین آب در آینده را پیچیده تر خواهد کرد.

وابستگی متقابل تولید/مصرف انرژی و آب و در نتیجه تأثیرات جدانشدنی آن ها بر محیط زیست، جامعه، اقتصاد و سلامت انسان، تولید و مصرف آب و انرژی را به شیوه ای پایدار، اجتماعی و سازگار با محیط زیست ضروری می کند.

به طور فزاینده ای، آب به عنوان یک معیار مهم برای ارزیابی پروژه های انرژی برای دوام مالی و زیست محیطی عمل می کند. بنابراین، لازم است ردپای مصرف آب مرتبط با تولید انرژی به طور کامل پیگیری شود.

بخش حمل ونقل یکی از بزرگترین مصرف کنندگان انرژی در ایالات متحده است که 26 درصد از کل انتشار گاز های گلخانه ای (GHG) آمریکا را در سال 2014 تشکیل می داد. پالایشگاه های ایالات متحده 23 درصد از کل ظرفیت پالایشی جهان را تشکیل می دهند و مقادیر زیادی انرژی مصرف می کنند.

حدود 10 درصد از حجم انرژی نفت خام در مراحل فرآوری در پالایشگاه ها مصرف می شود و اندازه قابل توجهی از این انرژی متعاقباً از طریق خنک سازی به صورت آب بری انرژی حرارتی دفع می شود. بنابراین، مقادیر قابل توجهی آب - عمدتاً برای فرآوری و خنک سازی - برای تولید سوخت های نفتی در پالایشگاه ها مصرف می شود.

یک گالن نفت، 5/1 گالن آب نیاز دارد

براساس تحقیقات اجرا شده، تخمین زده می شود که پردازش یک گالن (79/3 لیتر) نفت خام در پالایشگاه های ایالات متحده به 0/1 -9/1 گالن (79/3 -19/7 لیتر) آب با میانگین 5/1 گالن (68/5 لیتر) آب نیاز دارد.

یکی از گزارش های اخیر در مورد داده های مصرف آب پالایشگاهی، گزارش کمیسیون انرژی کالیفرنیا (CEC) است که مصرف آب کالیفرنیا را فهرست می کند. این گزارش نشان داد که در سال 2012، پالایشگاه های کالیفرنیا تقریباً 1/1 لیتر آب خالص مصرفی به ازای هر لیتر نفت خام (شامل آب شیرین، آب بازیافت شده، آب تجزیه شده و پساب) استفاده کردند. با این حال، مصرف آب شیرین حدود 53/0 لیتر آب در هر لیتر نفت خام، با حداکثر 38/1 لیتر آب در هر لیتر نفت خام و حداقل صفر بود.

از نظر مصرف آب به ازای هر محصول پالایشگاهی، تحقیقات Wu و Chiu در سال 2011 نشان داد که تولید یک گالن (79/3 لیتر) محصول، بسته به فرآیند های پالایشی درحالی که افزایش حجم جزئی را در هنگام تبدیل نفت خام به محصولات پالایشگاهی در نظر می گیرد، می تواند کمتر از 5/0 گالن (89/1 لیتر) آب تا 5/2 گالن (46/9 لیتر) آب مصرف کند.

گزارش CEC نشان داد که اندازه مصرف آب در پالایشگاه ها از 74/0 تا 41/1 لیتر آب در هر لیتر محصول پالایش شده متغیر است.

تخصیص مصرف آب پالایشگاهی به محصولات مختلف از اهمیت زیادی برخوردار است؛ زیرا می تواند شدت مصرف آب را برای هر یک از محصولات پالایشگاهی به دلیل مسیر های تولید متفاوت متشکل از فرآیند های مختلف که به طور قابل توجهی در مصرف آب فرق دارد، آشکار کند.

منابع آب پالایشگاهی چیست؟

پالایشگاه ها می توانند منابع آب مختلفی داشته باشند. با هدف پرداختن به تاثیر تولید انرژی بر اهمیت تامین آب شیرین، شناسایی منابع آب ترکیبی معمولی پالایشگاه ها و همچنین تعریف کامل تر دامنه مصرف آب مهم است.

چندین منبع آب اولیه برای پالایشگاه ها وجود دارد: آب های سطحی شیرین (دریاچه ها و رودخانه ها) و آب های زیرزمینی شیرین (آبخوان ها). برخی از پالایشگاه ها همچنین می توانند از آب شور سطحی یا زمینی (آب دریا و آب شور) برای حداقل برخی از نیاز های خود استفاده کنند.

حدود 40 درصد از منابع آب (از کل ظرفیت پالایش) برای پالایشگاه ها تعریف شده بود. بقیه براساس اندازه تأسیسات و موقعیت جغرافیایی (به عنوان مثال، در محدوده شهر، در یک منطقه خشک، بر روی یک رودخانه یا دریاچه اصلی) برآورد شدند. براساس این تجزیه و تحلیل، جدول 1 سهم منابع آب (براساس وزن ظرفیت) را برای سه اداره نفتی برای حمایت از منطقه ها (PADD) بزرگ برآورد می کند.

به طور کلی، در ایالات متحده، 72درصد از کل آب مصرفی از طریق پالایشگاه ها در PADD ها از رودخانه ها یا دریاچه ها، 10درصد از آب های زیرزمینی و 18درصد از آب شهری (با تقریب 10 ±) است.

در مقایسه با سهم محاسبه شده براساس تعداد پالایشگاه ها، درصد جدول 1 براساس ظرفیت ورودی نفت خام نشان دهنده استفاده بیشتر از آب رودخانه/دریاچه است. این موضوع به این دلیل است که بیشتر پالایشگاه های بزرگتر تمایل دارند از آب مستقیم از دریاچه یا رودخانه استفاده کنند، درحالی که بسکمک از پالایشگاه های کوچک تر حداقل از اندازهی آب شهری استفاده می کنند.

منابع جذب آب پالایشگاهی به صورت بشکه ای

با شناسایی منابع تشکیل دهنده آب و تمرکز بر اهداف این مقاله، مصرف آب به عنوان اندازه برداشت آب شیرین که به محدوده جغرافیایی (خط حصار) یک پالایشگاه برده شده و به شکل مایع (با کیفیت مشابه یا بهبود یافته) به محیط زیست بازگردانده نمی شود، تعریف می شود؛ به عبارت دیگر، این آب از نظر شیمیایی مصرف می شود و/یا در اثر تبخیر از دست می رود.

براساس مطالعات گذشته، آب در پالایشگاه ها برای اهداف مختلفی مانند برج های خنک کننده، خوراک دیگ های بخار برای تولید بخار، آب فرآیند، آب قابل حمل و بهداشتی، آب اصلی آتش نشانی، آب شهری و سایر مصارف استفاده می شود. در میان این مصارف، آب خنک کننده و آب تغذیه دیگ بخار، مصرف کنندگان عمده آب هستند.

یک پالایشگاه نفت مدرن، یک مرکز تولید پیچیده، چندفناوری و چندفرآیندی است که از اندازه قابل توجهی انرژی برای پردازش نفت خام در محصولات نهایی استفاده می کند.

مصرف انرژی با مصرف قابل توجه آب همراه است. حدود 10درصد از محتوای انرژی نفت خام در مراحل فرآوری مصرف و اندازه قابل توجهی از این انرژی متعاقباً دفع می شود. گرمای منتقل شده به آب خنک کننده از طریق تماس با هوا و از طریق تبخیر آب در برج های خنک کننده به جو آزاد می شود.

آب خریداری شده (آب شهری)، آب های سطحی و آب های زیرزمینی قبل از استفاده در واحد های پالایشگاه در کارخانه های فرآوری اولیه، تصفیه می شود، درحالی که آب باران و آب جداشده از نفت خام به تصفیه خانه های فاضلاب (WWTPs) هدایت می شود.

آب پیش تصفیه شده برای خنک کردن، تولید بخار، شست وشوی بخار فرآیندی، نمک زدایی و سایر کاربرد ها به واحد های پالایشگاه هدایت می شود.

تحلیل سیستم مصرف آب پالایشگاه ها

آب تصفیه شده کارخانه فرآوری اولیه برای تصفیه به WWTP هدایت می شود. آب حاصل از WWTP تا حدی بازیافت می شود (برای استفاده در پالایشگاه پس از فرآوری اولیه) و سپس تخلیه می شود. برخی از جریان های آب خارج از واحد های پالایشگاهی را می توان برای استفاده مستقیم واحد پالایشگاهی بدون تصفیه بیشتر بازیافت کرد.

اهمیت فزاینده تامین آب باعث صرفه جویی در آب و حداکثر بازیافت از WWTP ها می شود و در نتیجه تخلیه را به حداقل می رساند، به طوری که برخی از طراحی ها برای اجازه تخلیه صفر از طریق کریستالیزه کردن نمک ایجاد شده است.

سیستم برج خنک کننده اندازه زیادی آب، 58هزار gpm (گالن در دقیقه) را به گردش در می آورد و 3680 gpm را با هدف جبران آب خارج می کند.

از 3680 gpm آب جبرانی، 980 gpm در اثر تبخیر از بین می رود و 2700 gpm در دمنده هایی استفاده می شود که از تجمع مواد معدنی جلوگیری می کند.

همانطور که پیش از این ذکر شد، یک پالایشگاه معمولی حدود 5/1 لیتر آب شیرین را برای پردازش یک لیتر نفت خام (یعنی جذب، تصفیه، استفاده در واحد های فرآیند یا سیستم های آب خنک کننده، تصفیه و سپس تخلیه به بدنه آب سطحی محلی) برداشت می کند.

با این حال، برداشت آب و مصرف متعاقب آن، بسته به طراحی و پیچیدگی تأسیسات، می تواند به طور قابل توجهی بین پالایشگاه ها متفاوت باشد. یک تمایز اولیه این است که آیا کارخانه از سیستم های آب خنک کننده تک گذر استفاده می کند (سیستم هایی که آب را از یک بدنه آب از طریق مبدل های خنک کننده پمپ می کنند و سپس مستقیماً به بدنه آب بازمی گردند، نه اینکه از طریق یک سیستم حلقه بسته دوباره به گردش درآیند).

سیستم خنک کننده تک گذر اندازه زیادی آب را خارج می کند، اما در مقایسه با تأسیساتی که از سیستم های برج خنک کننده چرخشی استفاده می کنند، آب کمتری مصرف می کند.

این پدیده پربرداشت و کم مصرف با الگوی عمومی مصرف آب برای تولید انرژی سازگار است، که عامل مهمی برای رسیدگی به بحران های تامین آب در آینده است.

به این ترتیب، Energy and Water پیش بینی کرد که نرخ رشد مصرف آب بسیار بیشتر از نرخ رشد برداشت آب است. به این دلیل است که فناوری پیشرفته تر سیستم خنک کننده که با برداشت کم، اما مصرف بالا معین می شود، پیش بینی می شود که رایج تر باشد.

یکی دیگر از دلایل رشد سریع مصرف آب به توسعه تولید سوخت زیستی نسبت داده می شود. براساس سناریوی سیاست های فعلی Energy and Water، پیش بینی می شود برداشت های مرتبط با انرژی بین سال های 2010 تا 2035 به اندازه 35درصد افزایش یابد و به 790میلیارد مترمکعب برسد. در مقابل، پیش بینی می شود که مصرف آب مرتبط با انرژی تا 100درصد در طول این دوره مورد بررسی افزایش یابد.

محصولات هیدروکربنی

محصولات هیدروکربنی پالایشگاه شامل پروپان، پروپیلن، بوتان، بنزین، سوخت جت/نفت سفید، گازوئیل، نفت کوره و کک نفتی (کک) است. مصرف آب پالایشگاهی را می توان به روش های مختلف (به عنوان مثال، تخصیص انبوه، تخصیص انرژی، تخصیص حجم، تخصیص ارزش بازار) و در سطوح مختلف (به عنوان مثال، بازده محصولات در سطح کل پالایشگاه، بازده محصولات در سطح واحد) به این محصولات تخصیص داد.

محاسبه آب روی پالایشگاه ها

یک مدل سازی به نام LP برای درک بهتر مصرف ناخالص آب خنک کننده و تأثیراتی که طراحی واحد فرآیند اصلی بر مصرف آب دارد و برای معین اینکه چه بخشی از آب روی را می توان به هر محصول میانی یا نهایی نسبت داد، استفاده شده است.

اندازه آب خنک کننده مورد نیاز برای هر واحد فرآیندی می تواند به طور قابل توجهی براساس تعدادی از عوامل مختلف که در طراحی اولیه واحد فرآیند غالب هستند، متفاوت باشد:

1-اندازه واحد فرآیند (واحد های کوچکتر ممکن است به دلیل هزینه آن ها دارای بادبزن های رادیاتوری در قسمت بالایی مبدل های آب خنک کننده نباشند، بنابراین وظیفه مورد نیاز مبدل های آب خنک کننده افزایش می یابد).

2-هزینه نسبی برق در مقابل سرمایه (اگر برق و سرمایه هر دو ارزان باشند، ممکن است بادبزن های رادیاتوری رایج تر باشند).

3-هزینه و در دسترس بودن آب در محل تأسیسات (اگر آب محدود یا گران باشد، ممکن است بادبزن های رادیاتوری رایج تر باشند و/یا وظایف طراحی بالاتری داشته باشند، بنابراین به آب خنک کننده کمتری در مبدل های آب خنک کننده پایین دست نیاز دارند).

اندازه آب بری از برج های خنک کننده را می توان براساس تعادل حرارتی سیستم آب خنک کننده محاسبه کرد. تبخیر آب خنک کننده از دست رفته واحد، 68/1 درصد از مصرف آب خنک کننده هر واحد برآورد شده است. برای این مقاله، نرخ 68/1 درصد براساس شبیه سازی تحت شرایط دمای محیط 75 درجه فارنهایت و افزایش دمای 4/23 درجه فارنهایت در آب خنک کننده در سراسر واحد های فرآیند به دست آمد. این اندازه با اندازه روزانه در زمستان، با اوج گرما در تابستان، در روز های خشک، در دوره های زمانی کار با گرمای کم و ... فرق دارد.

با استفاده از اطلاعات کل مصرف آب پالایشگاه، مصرف آب به ازای هر بشکه نفت خام فرآوری شده (120000 بشکه در روز برای هر سه نوع پالایشگاه) قابل محاسبه است. با پیچیده تر شدن پالایشگاه ها، ترکیب سطوح بالاتر تبدیل یا افزودن واحد های فرآیند تازه برای مراحل پردازش اضافی، مصرف آب افزایش می یابد. پیچیدگی معمولاً با شاخص پیچیدگی نلسون (NCI) اندازه گیری می شود، اما، چون پالایشگاه هایی که NCI یکسان دارند، در واقع می توانند پیکربندی های متفاوتی داشته باشند، رابطه بین NCI و مصرف آب را نمی توان به طور قطعی معین کرد.

واحد پالایشگاه نفت خام

شایان ذکر است که دامنه مصرف آب، چه در نظر گرفتن آب از همه منابع آبی و چه فقط از آب شیرین، می تواند نتایج مصرف آب را به طور قابل توجهی تغییر دهد، بنابراین بر ارزیابی تاثیر تولید انرژی بر اهمیت تامین آب شیرین تاثیر می گذارد.

همه منابع آب می تواند شامل آب شیرین (آب های سطحی، آب های زیرزمینی و آب شهری)، آب بازیافتی، آب دریا، آب شور، فاضلاب و سایر انواع آب باشد.

دومین عامل احتمالی در کاهش مقادیر مصرف آب پالایشگاه در مطالعه حاضر، در مقایسه با مطالعات قبلی، تفاوت احتمالی در پیکربندی پالایشگاه، پیچیدگی، طراحی واحد (به عنوان مثال، طراحی سیستم خنک کننده، استقرار بادبزن های رادیاتوری) و کیفیت منبع آب است.

تغییر در طراحی فرآیند یا عملکرد عملیات می تواند منجر به برآورد های مختلف مصرف آب شود. مطالعه حاضر علاوه بر پیشرفت در فناوری خنک کننده و شیوه های حفاظت از آب، شیوه های اخیر را نشان می دهد. به عنوان مثال، براساس مطالعات قبلی، آب بری به دلیل از دست دادن بخار حدود 37-45درصد از آب بری تبخیر آب خنک کننده است (در مقایسه با تخمین 20درصد استفاده شده در مطالعه حاضر). این به احتمال زیاد به دلیل اقدامات اخیر بهبودیافته در حفظ آب در پالایشگاه ها است. امروزه بیشتر بخار مورد استفاده در پالایشگاه ها جذب شده و مجدداً به عنوان میعانات بخار استفاده می شود.

براساس این گزارش مصرف آب پالایشگاه ایالات متحده براساس سه پیکربندی معمولی مدل سازی شده با مدل سازی برنامه ریزی خطی (LP) ارزیابی شده است: کراکینگ (Crk)، کک سازی سبک (LtCoking) و کک سازی سنگین (HvyCoking). تبخیر از برج های خنک کننده، نقطه آب بری اولیه آب در یک پالایشگاه است. این آب بری تبخیری مستقیماً با مصرف آب خنک کننده واحد فرآیند مرتبط است. دومین نقطه آب بری دوردست به عنوان سایر آب بری ها طبقه بندی می شود و شامل آب بری ناشی از تله های بخار، دریچه های بخار، فوران آب دیگ بخار و قسمت های نگهداری واحد کوکر و تصفیه خانه فاضلاب (WWTP) است. تولید هیدروژن از طریق ریفرمر متان بخار (SMR) علاوه بر از دست دادن آب خنک کننده از طریق تبخیر و آب بری بخار، از نظر شیمیایی آب را نیز مصرف می کند.

با برآورد آب بری از این منابع، مصرف آب هر پیکربندی پالایشگاه محاسبه و به فرآورده های پالایشگاهی اختصاص می یابد. مطابق با یافته های تحقیقات قبلی، پیکربندی های پیچیده تر پالایشگاه، LtCoking و HvyCoking، نسبت به پیکربندی نسبتا ساده Crk، آب بیشتری مصرف می کنند.

در سطح واحد پالایشگاه، مصرف کنندگان برتر آب، واحد های الکیلاسیون، اصلاح کننده های کاتالیزوری و واحد های FCC هستند که با شدت انرژی بالا سازگار است. برای محصولات پالایشگاهی، مصرف آب با شدت انرژی در طول تولید اجزای هر استخر محصول مطابقت دارد.

بیشترین محصول فرآوری شده بنزین است که بیشترین مصرف انرژی و آب را دارد، درحالی که سوخت جت کمترین انرژی و آب را مصرف می کند. نتایج نشان می دهد که مصرف آب بنزین عمدتاً از واحد های الکیلاسیون، FCC و ریفرمر است.

برای تولید دیزل، مصرف آب عمدتاً از تصفیه آب برای پیکربندی Crk و از SMR و هیدروکراکینگ برای پیکربندی های پیچیده تر LtCoking و HvyCoking است. تولید گازوئیل بیشترین حساسیت را برای پیکربندی پالایشگاه دارد؛ زیرا مصرف آب از واحد های تازه اضافه شده SMR و هیدروکراکر منحصراً به سوخت دیزل اختصاص دارد.

مطالعات حساسیت مصرف آب محصولات پالایشگاهی در مصرف آب خنک کننده نشان می دهد که سوخت های کمتر فرآوری شده (یعنی سوخت جت) نسبت به تغییرات مصرف آب خنک کننده حساس تر هستند، زیرا آب بری تبخیر خنک کننده منبع اصلی مصرف آب آن است.

در مقابل، سوخت های فرآوری شده تر (به عنوان مثال، بنزین و پروپان) نسبت به تغییرات مصرف آب خنک کننده حساسیت کمتری دارند، زیرا منابع مصرف آب آن ها متنوع تر است.

افزودن آب جبرانی، مصرف آب پالایشگاه را جبران می کند. با همسویی با هدف جهانی برای پرداختن به تنش آب ناشی از تولید انرژی، منابع تشکیل دهنده آب پالایشگاه مورد بررسی قرار گرفته است. پالایشگاه های نفت در ایالات متحده، بسته به تاریخچه، اندازه و موقعیت جغرافیایی، از منابع مختلفی از آب جبرانی استفاده می کنند. بیشتر آب های جبرانی از منابع آب های سطحی مانند دریاچه ها و رودخانه ها سرچشمه می گیرند، اما اندازه قابل توجهی از منابع آب زیرزمینی تامین می شود.

این اطلاعات به همراه داده های مصرف آب به ارزیابی تاثیر مصرف آب تصفیه خانه بر تامین آب شیرین در هر منطقه کمک می کند. همچنین یک خط پایه برای مقایسه با مصرف آب برای سوخت های جایگزین و منابع انرژی ایجاد می کند.

منبع: فرارو

به "بنزین در صدر آب برها؟" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "بنزین در صدر آب برها؟"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید